برای همه تکرار نمیشود، "فرصت دوباره زندگی در دنیای فانی"

    گرچه همه انسانها از فنا پذیربودن خود و همه آنچه که دنیای مادی در اختیارشان قرار داده آگاهند اما از یکسو جذابیتهای اغواگر و فریبنده آن و از سویی دیگر وابستگیهای احساسی و عاطفی در بین انسانها، دل کندن از آن را سخت مینماید. حتی ممکن است برخی  بارها و بارها بدلایل مختلف و تجربه تلخی های روزگار، بطور مقطعی دل آزرده و رنجور شده و آرزوی مرگ هم نموده باشند اما با کمرنگ شدن تلخکامی‌ها و چشیدن شیرینی‌های روزگار، تمام خاطرات سخت را به فراموشی سپرده باشند. این ویژگی انسان او و دنیای اطراف او را به یکی از عجایب خلقت بدل نموده است.

   نشانه های قدرت و عظمت خداوند باریتعالی در زندگی یکایک ما ساری و جاریست اما دیدن یا ندیدن نشانه ها، به دیدگاه و نوع جهان بینی ما ارتباط دارد. شاید مثال " تا خدا نخواهد برگی از درخت نخواهد افتاد" را بارها شنیده باشیم اما به معنای واقعی آن توجه ننموده باشیم.     

    در کوچه و خیابان و دشت و طبیعت و هر جا که انسان باشد، نشانه قدرت لایزال الهی نیز وجود دارد. اما مراکز درمانی را میتوان یکی از فضاهای مستعد تجمیع نشانه نامید چراکه وقایع خاص و منحصر بفرد آن، چیزی شبیه اعجاز را تداعی مینماید که درک چرایی و چگونگی آن با دانش بشر و محاسبات فیزیکی، امکان پذیر نیست.

یکی از این وقایع مربوط می‌شود به بیماری که حین انجام کار حوالی بعداز ظهر روز  بیست و دوم خرداد ماه 1403 در پی افزایش فشار و کاهش سطح هوشیاری به بیمارستان مدرس کاشمر منتقل و از آنجا پس از احیای قلبی و ریوی در حالت انتوبه به بیمارستان دکتر علی شریعتی اعزام میگردد.بیمار پس از انتقال  بلافاصله به اتاق عمل آنژیوگرافی هدایت میگردد تا با انجام فعالیت تشخیصی ، اقدام درمانی مناسب نیز صورت گیرد.

دکتر حسینعلی زاده در این خصوص اظهار داشت: بیمار با کد 247 پس از احیای قلبی ریوی در کاشمر به بیمارستان شریعتی اعزام گردید که در حین آنژیوگرافی متوجه آنسفالوپاتی ایسکمیک (نارسایی خون و اکسیژان رسانی به مغز) شدیم و تمرکز را بر رفع مشکل یاد شده در بخش مراقبتهای ویژه قلب باز گذاشتیم.

رییس بیمارستان دکتر علی شریعتی افزود:

یکی از گزینه های قابل طرح برای بیماران مشابه در سطوح پایین هوشیاری ، پیشنهاد اهدای اعضای قابل پیوند می‌باشد که در مورد این بیمار نیز امکان طرح آن وجود داشت. اما تیم درمانی به لطف و عنایت پروردگار توانست با جدیت و بدون توجه به سیگنال‌های ناپایدار بیمار، روند درمانی را به شکلی هدایت نماید که از روز ششم به بعد کم کم علایم حیاتی با افزایش سطح هوشیاری، نمایان و آشکار گردد.  با گذشت چند روز از زمان بستری شدن ایشان علاوه بر بررسی آزمایشات روزانه ، داروهای متناسب با کمبود اکسیژن در مغز توسط سرپرست  تیم درمانی (خانم دکتر  رحیمی) تجویزگردید. با گسترش پایداری وضعیت بیمار، معاینه و ویزیت وی توسط پزشک معالج در روز یازدهم ( شنبه دوم تیرماه 1403) منجر به صدور دستور ترخیص مستقیم از بخش مراقبتهای ویژه شد که از این بابت خدای را شاکریم.